woensdag 29 oktober 2014

Moeder zijn... the burden

Even een pure tekst-blog, over het moeder-zijn. Niet de positieve, leuke dingen - maar de minder leuke dingen die er ook bij komen... Misschien als je geen kids hebt, niet zo tof om te lezen - dus eventjes deze blog overslaan :) Je mag trouwens het woordje 'moeder' in de meeste van mijn onderstaande tekst ook gewoon vervangen door 'vader' als je een man bent want het meeste geldt wel voor zowel mama als papa :)

Waarschijnlijk zijn er zoals deze blog, al honderden geschreven.... maar het moeder-zijn is toch iets bijzonder complex en brengt veel emoties met zich mee... De laatste tijd is er bij ons in de vriendengroep een heuse baby-boom. Bijna wekelijks of toch zeker twee-wekelijks ligt er een geboorte kaartje in de bus. Het is telkens fantastich, opnieuw vrienden/ familie/ buren/ kennissen die ook ouders zijn geworden.
Tijdens Adeline's babytijd was dat zo niet (zo'n 3,5 jaar geleden) maar sinds eind vorig jaar lijkt er echt geen einde meer aan te komen. Ook Daphne is tijdens dit 'baby-jaar' geboren en als je veel vrienden hebt met kinderen van quasi dezelfde leeftijd, besef je het meer dan ooit... moeder-zijn is: vergelijken...
Is mijn kind wel "mee" met de andere kinderen, volgt ze hetzelfde schema, rolt ze al, grijpt ze al, zit ze al, kruipt ze al..... enz... Constant wordt vergeleken en afgemeten.
"De jouwe is al groot zeg!" "De jouwe brabbelt al veel!" "De mijne eet altijd flink" "De mijne slaap al door" Of je het nu wilt of niet, de kinderen worden vergeleken, en jij vergelijkt gretig mee! Natuurlijk vindt elke moeder zijn eigen kroost de beste en de mooiste! En zo hoort het ook te zijn.

Wat ook onwillend gebeurt en menig moeder wordt er horendol van, is dat je beoordeeld wordt. Ouders onder mekaar vellen al vlug oordelen - niet in het minst wordt dat achter de rug om gedaan. 'Die zijn kleine was mee naar het etentje, zo laat op de avond! Bad parents! Die zijn kleine liep daar rond zonder zonnehoed & niet ingesmeerd! Bad parents! Die zijn kleine had geen trui of jas aan! Bad parents'
Je wordt beoordeeld, zo simpel is het. Goedbedoelde tips van andere mama's kan ik heus wel appreciëren. We hebben er op facebook zelfs een aparte pagina voor 'Mama's onder mekaar'. Maar waar ik me echt blauw aan kan ergeren zijn commentaren van kinderloze mensen. 'Probeer het eens zo, of misschien zo' en 'Dat zou IK toch anders aanpakken' of 'Mijn kinderen zullen later NOOIT eten uit potjes krijgen' Wel das gemakkelijk gezegd but let's talk again when you have kids of your own, mkay? Ja je hebt het bij vrienden zus gezien en bij je ouders deden ze het zo, maar elk huishouden is anders en wij doen het op onze manier. En nee, ik heb vandaag geen hakken of een kleedje aan want het is nu eenmaal niet evident om zo achter je kinderen aan te hossen...

Als mama cijfer je jezelf trouwens geregeld eens weg. De man staat op, gaat douchen en gaat werken... als je geluk hebt, maakt hij nog de kinderen wakker, geeft ze een boterham en zet hij ze (of 1 ervan) af bij de creche/school. (en jaja, ik ben 1 van de gelukkigen!) Maar voor de rest is het mama die moet helpen kleren kiezen, aandoen, luier verversen, lunch maken, tussendoortje klaarmaken, boekentas/verzorgingstas klaarzetten, flessen maken, ontbijt geven... Als je geluk hebt, vind je nog 10 min om zelf wat kleren aan te trekken... Persoonlijk heb ik er 's morgens soms erg veel last van. Dit kan natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat ik 's morgens toch zo moeilijk uit mijn bed kan... ;) En ja uiteindelijk beland ik dan zelf op de laatste plaats natuurlijk en het zou de eerste keer niet zijn dat ik op het werk toekom en nog niet heb ontbeten en ook helemaal niks mee heb ... Och ja goed voor de lijn en zolang de kids maar niks tekort komen hé :)

Mama-zijn betekent ook dat er een constant knagend stemmetje in jezelf is, die zich afvraagt 'is mijn kind goed bezig of niet??' Want moeder-zijn, daar hoort ook voor een groot stuk bij dat je je altijd ongerust maakt, of je het nu wil of niet.
'Heeft ze niet te warm of te koud? Heeft ze geen honger of dorst? Gaat ze graag naar de creche/school? Zijn ze wel veilig? Gaat ze niet van de trap vallen?' Vanaf het moment dat een vrouw zwanger is, begint het en het houdt vanaf dan echt nooit meer op. Moeder-zijn is je ongerust maken en je kan er eenvoudigweg niks aan doen. "Is mijn kind wel gelukkig?" als ouders stellen we ons die vraag dagelijks, misschien niet bewust maar toch echt dagelijks... En hoe meer kinderen je hebt, hoe meer zorgen we ons maken!!
Zo hoorde ik ooit tijdens 1 van mijn favoriete sitcoms: 'A mother is only as happy as it's least happy child'.
Dat is waar, want ook al gaat alles je ene kind geweldig voor de wind, als het andere zich niet goed in zijn vel voelt, dan voel je je als moeder even ongelukkig als je minst gelukkige kind. We voelen het als onze eigenste taak om te zorgen dat ze alle kansen en alle mogelijkheden krijgen om hun geluk te vinden. Wat daar ook voor nodig is. Zelfs al heeft ze last-minute een superheld-pakje nodig op de speelpleinwerking voor de laatste dag (want das nu eenmaal het thema) - ze moet en zal er 1 hebben! Want als je kinderen gelukkig zijn, dan ben je zelf gelukkig - zo simpel is het.

Moeder-zijn betekent dus ook dat we veel offers moeten maken. We offeren veel op voor onze kinderen en in de eerste jaren van hun leven zijn ze toch zo lekker ondankbaar. Een baby wordt nu eenmaal zeer assertief geboren. Ik heb honger, ik ween & ik wil NU eten! Ik moet naar het toilet, dus ik doet dat NU! Baby's kunnen zich nu eenmaal niet anders uitdrukken, zijn heel weerloos en vragen dus héél véél zorgen. De eerste babyweken/maanden zijn bijgevolg bijzonder zwaar voor ouders. We offeren onze slaap op, ons sociale leven, onze hobby's, onze carriere... alles om die kleine rakkers te kunnen geven wat ze willen.
Gaandeweg wordt die assertiviteit afgeleerd natuurlijk. Heb je honger? Je gaat wachten tot 12u want dan gaan we eten. Naar de wc? Nog heel eventjes wachten want over een minuutje zijn we thuis.
Ze worden ouder en het wordt allemaal iets makkelijker, wat niet wil zeggen dat we geen offers meer moeten maken. Tijd: de kinderen gaan naar de sportschool, de tekenles, de dansles, de muziekles... mama & papa zijn voor de komende 18 jaar taxi van dienst. Zelf moet je niet proberen nog veel in te plannen tijdens je vrije tijd.. en natuurlijk geld: kinderen kosten geld, véél geld. Kleren, school, opvang, speelgoed, computer, rijbewijs, kot... Dus betalen is de boodschap. Ach het hoort erbij - een kind kost een huis, zo gaat het gezegde :)

Moeder-zijn betekent ook dat je je af en toe schuldig voelt... Naast het ongerust maken vind ik dat 1 van de minst leuke aspecten van het moederschap. We moeten beiden gaan werken om al de kosten te betalen want heden ten dage kom je niet rond op 1 wedde. Dus de kinderen moeten naar de creche, de opvang, de speelpleinwerking, naar grootouders en ga zo maar verder. En dat is nog maar voor de gewone dagdagelijkse uren. De uren dus dat je zelf op je werk zit. Wil je er eens in het weekend tussen uit zonder je kinderen, dan is het pas echt zoeken naar een babysit.. Met een nog groter schuldgevoel tot gevolg.
Nog deze ochtend heb ik zelf 2 zeer triest kijkende kindjes moeten achterlaten - de ene op de speelpleinwerking en de andere bij oma. Dubbel schuldgevoel...

Wat nog erger is, en volgens mij het ergste dat er is als je  mama bent, is als je kinderen ziek zijn. Bij alles wat je dan doet, voel je je schuldig. Gaan werken? Terwijl je kind ziek bij oma zit? :( Dat kan toch niet.. but it works both ways! Thuis blijven? Omdat je kind ziek thuis zit? Tja dat kan toch ook niet... Je kunt gewoonweg niks goed doen. En niet in het minste voel je je schuldig naar je kind toe - het heeft pijn en je kunt er niks aan doen. Een griepje, een verkoudheid, ok tot daar. Maar ik mag niet denken aan de ouders waarvan hun kinderen veel ernstiger ziek zijn. Hen zien aftakelen en er niks aan kunnen doen. DE nachtmerrie van elke ouder - onwillend denk je dus soms bij een banaal doktersbezoek  'O nee, nu is het ernstig, nu ontdekken ze een tumor of nu heeft ze leukemie...' Doemdenken, we doen het allemaal wel eens. Vooral naar onze eigen kinderen toe is het verschrikkelijk en we zouden laten van slapen! We cirkelen terug naar het ongerustheids-gevoel, dus laten we er niet verder op ingaan :)

Voor de rest ben ik nu wel rond denk ik :)... De minder toffe aspectjes van het moeder-zijn. Dus als je van plan bent om aan kinderen te beginnen - zet je schrap! Maar wees gerust, er komt véél voor in de plaats :) De positieve blog volgt gegarandeerd!! Alleen moest me dit vandaag al even van het hart.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten