dinsdag 9 december 2014

How about ... "no"

'Nee' zeggen... het is (relatief gezien) een gemakkelijke oplossing.
- zin om mee te gaan naar een concert van Alicia... Ach nee, niet mijn ding.
- wil je mee doen met de volwassen verwendag - stukje muziek spelen? Nee, dat durf ik niet hoor.
- doe je mee met de loop wedstrijd met oudejaar? Nee sorry, geen tijd om te trainen..

Nee, nee, nee... mijn kids zijn ziek - ik kom niet hoor. Ik moet werken, kan niet. Of het alom bekende: neeueu geen goesting!

Excuses hebben we bij de vleet! Het is gemakkelijk om 'nee' te zeggen en bij je eigen routine te blijven. Lekker elke dag in je comfortzone blijven en rustig je leventje leiden. Maar waarom toch gaan we steevast bepaalde uitdagingen uit de weg? Ik heb nu zelf de laatste weken aan enkele initiatieven deelgenomen zoals het gaan lopen over de middag tijdens de healthy weeks en meedoen aan het 'giving back' event van het werk (lees: vrijwilligerswerk gedaan bij de diabetes liga). En ik heb het persoonlijk als zeer positief ervaren. Het was telkens met collega's uit andere departementen die ik tot hiertoe niet zo goed kende. Ik leerde hun namen kennen en we hadden samen plezier. Als ik ze nu tegenkom in de gang of de cafetaria krijg ik telkens een vriendelijke 'bonjour' en we maken een praatje. Het vrijwillligerswerk was een aangename afwisseling van het bureauwerk en we waren er een uur vroeger mee klaar dan verwacht - waardoor ik nog naar de winkel kon! Hello new outfit! Over positief gesproken!

Gisteren ook nog vroeg mijn leraar dwarsfluit me (zeker voor de 3de of 4de keer al) of ik niet mee wilde doen met de volwassenen verwenavond. Een avond waar volwassenen die nog beslissen een instrument te leren, dit kunnen laten horen in de casa mundo in Menen. Maar ook deze keer zag ik het niet zitten. Waarom eigenlijk niet, dacht ik toen ik thuis kwam... Het muziekstukje is helemaal niet zo moeilijk en het is een oefening naar het examen toe dat ik in januari heb. Maar persoonlijk vind ik het dagdagelijkse leven organisatorisch al ingewikkeld genoeg (met 2 kleine kids) om nog extra'tjes te gaan doen tijdens de avondspits (lees: de kids moeten eten, aerosol, bad & bed). Het is sowieso iedere maandag al lastig om er 30 à 45 minuten tussenuit te kunnen voor de wekelijkse les... En nu zijn ze ook nog eens ziek dus de avondspits wordt nog net iets drukker. Maar aan de andere kant.. dat zijn toch ook maar allemaal excuses! Ik zou er perfect wel naartoe kunnen, mits ik enige moeite zou doen. We leren weer nieuwe mensen kennen en we zijn een ervaring rijker... tja ... nu is het natuurlijk te laat, een goed voornemen voor volgend jaar :)

Het hele dilemma doet me denken aan de film 'yes, man' met Jim Carey. Hij speelt er een man die ook een heel passieve en ongeïnteresseerde houding heeft en sinds zijn scheiding op dagelijkse routine leeft. Hij komt op een dag in een seminarie terecht waar hij overtuigd wordt om een contract te tekenen om op alles 'ja' te zeggen dat op zijn pad komt. Hij leert gitaar spelen, koreaans spreken, nieuwe mensen kennen en gaat uitdagingen aan. Hij wordt gepromoveerd op zijn werk en vindt zijn ware liefde. Met de nodige drama (duuuh - het is een film hé mannekes) merk je aan het einde van verhaal dat hij toch beter bepaalde beslissingen eerst afweegt voor zomaar op alles 'ja' te zeggen... Maar naar mijn idee willen de filmmakers toch vooral duidelijk maken dat je met overal 'nee' op zeggen toch helemaal nergens komt.

En ziehier een deel van mijn redenering om te laten overtuigen om toch mee te doen met de bedrijvenrun San Silvestercross in Sint Eloois-Winkel op 28 december. Het is een team effort en ze zochten dringend nog een '4de man'... Met de waarschuwing dat ik waarschijnlijk de zwakste schakel zal zijn en het goede voornemen dat ik in de kerstvakantie wel nog enkele keren zal kunnen gaan lopen ga ik er voor... :) to be continued ;)


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen