woensdag 22 juni 2016

Ons ongeluksvogeltje

Ons ongeluksvogeltje voor het moment, dat is Daphneetje. Die heeft de laatste tijd toch het 1 na het andere voor en dan nog niet de minste verkoudheid ...
Qua timing kan ik het allemaal al niet meer zo goed plaatsen maar het moet toch in de voorbije 2 maanden gebeurd zijn. Eerst met haar hoofdje tegen de salontafel gevallen, waardoor er een gaatje in haar hoofd was. 1 draadje moest erin en dat zonder verdoving! Veel bloed bij Daphne en veel verschot bij mama, maar dat bleek dan gelukkig wel nog mee te vallen.


Dan is het spookske bij het mémétje blijven haperen aan de 'stoof', aldus de kachel. Gevolg: tweedegraads verbrand met een ferme blaas er op. Weer veel traantjes bij Daphne en verschot bij mama, maar met veel flamigel bleek ook dat gelukkig nog wel mee te vallen.


Een aantal weken later kwam ze gekneusd thuis van de creche met een lelijke schram aan haar neus. Die zie je trouwens nog altijd. Haar oog leek in eerste instantie ook blauw te zitten maar goed, de verzorgster zei dat zij het wel zelf gezocht had... Dat vond ik dan weer niet zo heel erg, schrammen komen en schrammen gaan. Spijtig dat ze in haar gezicht moeten staan!


En dan zondag was het ook weer dolle pret. Daphne wilde de deur van de auto dicht doen op haar eentje... wat een gedacht, zo'n zware deuren. Natuurlijk draaide ze mee met de deur en haar duimpje zat er tussen! Gevolg: Veeeeeeel traantjes, jammeren en zeg maar ronduit tieren. Groot verschot bij mama, papa, zusje, opa, oma en nog wa meer volk. In eerste instantie dacht ik zelfs dat het vingertje gebroken was, maar dat bleek gelukkig zo niet te zijn na een fotootje op spoed. Met wat pijnstillers en veel liefde komt ze er nog goed vanaf. 2 dagen later kan ik zeggen dat ze haar handje en duimpje al weer gewoon gebruikt en een zwachteltje is inmiddels ook al niet meer nodig. 


Hopelijk trekt ze toch wijze lessen uit al haar accidentjes. Nu loopt ze nog te zeggen van 'deutje auto pijn' en 'tuurtje stout eweest' maar of ze effectief volgende winter niet meer aan de kachel zal komen?? en of ze het zal geleerd zijn om niet meer rond te springen in de zetel?? Ik betwijfel het want alles voor je 3 jaar, daar heb je toch nul herinneringen aan... Deze dulle krulle zal toch de eerste jaren nog niet veel verkalmen vrees ik. Ik bereid me alvast voor op nog enkele jaren groot verschot! De weg naar de spoed weten we nu toch al.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen